1سابقه و هدف: از آن جایی که آفت دهانی بسیار دردناک است و درمان قطعی برای آن معرفی نشده است، تلاش در زمینه تهیه دارویی که این بیماری را کنترل نماید، بسیار مفید می باشد. اسید فولینیک مشتق 5 فرمیل اسید تتراهیدروفولیک است. برخلاف اسید فولیک (شکل مصنوعی فولات)، اسید فولینیک یکی از اشکال فولات است که به طور طبیعی در غذاها یافت می شود. در بدن، اسید فولینیک می تواند به سایر اشکال فعال فولات تبدیل شود و فعالیت ویتامین کامل اسید فولیک را دارد. از آن جایی که اسید فولینیک، دارای اثرات ترمیم زخم است، ممکن است نقش مهمی در تسریع بهبود زخم های آفتی داشته باشد. این مطالعه با هدف بررسی تأثیر اسید فولینیک بر رشد سلول های فیبروبلاست لثه به عنوان یک درمان بالقوه برای زخم های دهان، انجام پذیرفت. با تعیین دوز بهینه، اسید فولینیک می تواند به عنوان یک گزینه درمانی توصیه شده برای افراد مبتلا به زخم دهان مانند افت پیشنهاد شود. مواد و روش ها: طی این مطالعه تجربی، رده های سلولی فیبروبلاست لثه انسانی در شرایط استریل در محیط کشت DMEM و سرم گاوی 10 درصد و آنتی بیوتیک پنی سیلین و تتراسیکلین 1 درصد در دمای 37 درجه کشت داده شدند. این سلول ها در معرض غلظت های مختلف از داروی فولینیک اسید (5، 20، 25، 30، 40، 50، 80 و 100 میکرومولار) قرار گرفتند. روش MTT برای ارزیابی زنده مانی سلول ها و تعیین IC50 (غلظت مهاری) استفاده شد. در این آزمایش به دلیل مشخص نبودن دامنه سمیت آن بر روی سلول ها در یک مرحله به صورت پـایلوت و تکرارهای کم، سمیت نسبی تعیین شد. هر غلظت چهار بار تکرار شد و در زمان های مختلف (24، 48 و 72 ساعت) انکوبه شد. پس از زمان انکوباسیون، محیط رویی هر چاهک دور ریخته و به هر چاهک 100 میکرولیتر محلول MTT اضافه شد. پس از چهار ساعت انکوباسیون، محلول رویی دور ریخته و 100 میکرولیتر DMSO اضافه شد. سپس با استفاده از دستگاه الیزا ریدر، جذب نوری هر چاهک در طول موج 540-690 نانومتر اندازه گیری شد. در نهایت IC50 که نشان دهنده غلظت داروی لازم برای مهار 50 درصد رشد سلول است با استفاده از منحنی رشد محاسبه شد و نتایج با استفاده از نرمافزار SPSS (نسخه 19) مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. یافته ها: در این مطالعه اثر سمیت سلولی فولینیک اسید بر رده سلولی فیبروبلاست لثه انسانی (HGF1) در محیط کشت سلولی در سه زمان در غلظت های مختلف بررسی شد. نتایج نشان داد در 24 ساعت تا غلظت 100 میکرومولار هنوز 70 درصد از سلول ها زنده ماندند که این مورد می تواند نشانگر استفاده موثر از این دارو برای درمان آسیب های ضایعات آفتی باشد. در 48 ساعت 78/1=IC50 میکرومولار به دست آمدکه این نشانگر این است که در مطالعاتی با محدوده زمانی 48 ساعت می توان تا دوز نزدیک80 میکرومولار از فولینیک اسید جهت استفاده از تاثیرات درمانی این دارو استفاده کرد. در 72 ساعت IC50 برابر با66/7 میکرومولار محاسبه گردید. استنتاج: یافته های این مطالعه نشان داد که غلظت های بالاتر اسید فولیک در ابتدا برای دستیابی به کاهش قابل توجهی در رشد سلولی مورد نیاز است، اما با قرار گرفتن در معرض طولانی تر، غلظت های پایین تر می تواند موثر باشد.

مقدمه: از تمام آلیاژهای دندانی عناصری به حفره دهان آزاد می شود که می تواند تاثیرات منفی بر سلول های بدن داشته باشد. هدف از این مطالعه بررسی تاثیر آلیاژهای بیس متال و نابل بر بقای فیبروبلاست های لثه انسان بود. مواد و روش ها: فیبروبلاست های بدست آمده از لثه سالم انسان حین جراحی افزایش طول تاج، کشت داده شد. در پاساژ سوم، فیبروبلاست ها در معرض غلظت های مختلف دو نوع آلیاژ بیس متال (وراباند 2، کامند) و دو نوع آلیاژ نابل(دگوباند 4، پال کرمیت 2) قرار گرفتند. برای تکرارپذیری نتایج از هر ماده حداقل شش نمونه تهیه شد (n=18) و پس از گذشت 9 و 15 روز میزان بقای فیبروبلاست ها با روش MTT مورد بررسی قرار گرفت. داده ها با آزمون ANOVA و نرم افزار SPSS ویرایش 20 مورد تجزیه و تحلیل آماری قرار گرفتند. یافته ها: هم نوع آلیاژ، هم غلظت آلیاژ و هم مدت زمان، بر درصد سلول های باقیمانده موثر بود. حداکثر و حداقل سلول های باقیمانده به ترتیب در مجاورت آلیاژهای دگوباند4 و وراباند2 بود. میانگین درصد سلول های باقیمانده در غلظت 20 به طور معناداری بیشتر از غلظت 60 و در غلظت 60 به طور معناداری بیشتر از غلظت 100 بود. میانگین درصد سلول های باقیمانده در دگوباند 4 و کامند در روز 9 به طور معناداری بیشتر از روز 15 بود. اختلاف معناداری در آلیاژ پال کرمیت 2 و وراباند 2 در روز 9 و 15 دیده نشد. نتیجه گیری: آلیاژ بیس متال وراباند 2 به طور قابل توجهی بیش از سه نوع آلیاژ دیگر بقای فیبروبلاست ها را به صورت وابسته به غلظت کاهش داد. آلیاژ نابل دگوباند 4، نسبت به سه نوع آلیاژ دیگر به طور قابل توجهی کمترین اثر منفی را بر بقای فیبروبلاست های زنده داشت. بنابراین با توجه به میانگین درصد سلولهای باقی مانده، آلیاژ وراباند 2 دارای سمیت خفیف و سه نوع آلیاژ دیگر زیست سازگارهستند.

سابقه و هدف: کشت فیبروبلاست های لثه انسانی برروی غشای کلاژنی به عنوان یک روش درمانی جایگزین در رژنراسیون هدایت شونده به کاررفته است. مطالعه آزمایشگاهی حاضر، حیات فیبروبلاست های لثه ای را روی دو نوع غشای غنی از کلاژن ارزیابی و مقایسه کرده است. مواد و روش ها: سلول های فیبروبلاست لثه ای انسان (HGF1-RT1) روی دو نوع غشای غنی از کلاژن قابل جذب Regen و CenoMembrane کشت داده شدند. 24 و 72 ساعت بعد تست MTT انجام شد. برای مقایسه میانگین MTT در گروه ها و زمان های مختلف از آزمون ANOVA و تست تعقیبی Tukey استفاده شد. یافته ها: پس از 24 و 72 ساعت بیش ترین حیات سلول های فیبروبلاست در گروه های کنترل و غشا Regen بود و کم ترین میزان در CenoMembrane بود. حیات سلول ها در گروه کنترل به طور معنی داری بیش تر از غشای CenoMembrane و در غشای Regen به طور معنی داری بیش تر از CenoMembrane بود (0/05

مقدمه و هدف: با گسترش فناوری نانو، ذرات نانو هیدروکسی آپاتیت در عرصه پزشکی و دندانپزشکی به کار گرفته شده اند؛ اطلاعات موجود درباره اثرهای بیولوژیک این ذرات به طور کامل، مشخص نیست. این مطالعه با هدف بررسی سمیت نانو هیدروکسی آپاتیت بر فیبروبلاست های لثه انجام شد.مواد و روش ها: غلظت های مختلف نانو هیدروکسی آپاتیت از 0.002 mg/ml تا 2 در 24، 48 و 72 ساعت بر سلول های فیبروبلاست لثه تاثیر داده شد. میزان سمیت سلولی این ماده در غلظت و زمان های مختلف با روش های MTT و  LDHبررسی شد.یافته ها: روش MTT: دوزهای بالاتر از 5 mg/ml و 2 در 24 ساعت، دوزهای بالاتر از 5 mg/ml و 2 و 0.2 و دوزهای پایین تر از0.01 mg/ml ، 0.02، 0.05، 0.002 و 0.005 در 48 ساعت، دوزهای بالای5 mg/ml ، 2، 1، 0.5 و دوزهای پایین mg/ml 0، 0.01، 0.02، 0.002 و 0.005 در 72 ساعت سبب کاهش معنادار احیاء رنگ و جذب نوری فیبروبلاست ها شدند. روش :LDH در 24 ساعت در دوز 5 mg/ml افزایش و در دوز0.02 mg/ml کاهش، در 48 ساعت در دوزهای 5 mg/ml، 2،  1افزایش و در دوز0.01 mg/ml کاهش معنی دار و در 72 ساعت در دوز 5 mg/ml افزایش تولید  LDHوجود داشت. غلظت مورد نیاز برای 50 درصد مرگ سلولی در هر سه زمان حدود 6 میلی گرم در میلی لیتر بود.نتیجه گیری: غلظت های بالای نانوهیدروکسی آپاتیت اثر توکسیک بر سلول های فیبروبلاست لثه در 24 ساعت و بیشتر از آن دارند.

زمینه: مطالعه های اخیر نشان داده که آثار سمی کلرهگزیدین به باکتری محدود نبوده و برای انواع سلول ها از جمله اسپرم، نوتروفیل، ماکروفاز، سلول اپی تلیال، اریتروسیت و فیبروبلاست لثه نیز سایتوتوکسیک است.هدف: این مطالعه به منظور تعیین اثر سیتوتوکسیک کلرهگزیدین بر روی فیبروبلاست های رده L929 موش انجام شد.مواد و روش ها : در این مطالعه تجربی، فیبروبلاست های L929 موش در محیط کشت حاوی  FBSبا غلظت های0.2 ، 0.12 و 0.009 درصد کلرهگزیدین به مدت 30 ثانیه، 1 دقیقه و 5 دقیقه مجاورت داده شدند. سپس محیط کشت خارج و سلول ها سه مرتبه با RPMI (محیط کشت) شستشو داده شده و در محیط کشت جدیدی همراه رنگ MTT به مدت 4 ساعت انکوبه شدند. سیتوتوکسیسیته کلرهگزیدین، آنزیم دهیدروژناز میتوکندریال سلول زنده را تحت تاثیر قرار می دهد؛ بنابراین این آنزیم قادر به احیای MTT و تبدیل آن به کریستال فرمازان در صورت وجود سایتوتوکسیسیته نیست. در نهایت دانسیته اپتیک تغییرات رنگ توسط ELISA-reader اندازه گیری شد.یافته ها: کلرهگزیدین در غلظت های 0.2، 0.12 و 0.009 و زمان های 30 ثانیه، یک و 5 دقیقه سیتوتوکسیک بود. آزمون ANOVA تفاوت معنی داری در توکسیسیته در غلظت ها و زمان های مختلف نشان نداد.نتیجه گیری: با توجه به توکسیسیته کلرهگزیدین در غلظت ها و زمان هایی کمتر از موارد کاربرد بالینی، کاربرد محتاطانه کلرهگزیدین و انجام مطالعات مشابه برای تعیین غلظت موثر و ایمن پیشنهاد می شود.

سابقه و هدف: کیفیت و کمیت سلول های چسبیده به مواد پرکننده انتهای ریشه از موارد تعیین کننده سازگاری نسجی مواد می باشد. این تحقیق با هدف مقایسه میزان کمی چسبندگی سلول های فیبروبلاست لثه ای به سه ماده ترمیمی رتروگرید CEM GeriStore و MTA انجام شد.مواد و روش ها: در این مطالعه تجربی - آزمایشگاهی تعداد 8 عدد دیسک از هر ماده مورد آزمایش تهیه گردید و در داخل محیط کشت سلولی حاوی سلول های فیبروبلاست لثه ای قرار گرفت، بعد از طی 3 بازه زمانی 24، 72 ساعت و یک هفته دیسک ها توسط اسمیوم و غلظت های متفاوتی از الکل ثابت شدند و شمارش سلولی در زیر میکرسکوپ الکترونی انجام شد. میزان چسبندگی سلول های فیبروبلاست در گروه های مختلف با استفاده از آزمون آنالیز واریانس یک طرفه و آزمون مقایسات چندگانه Tukey محاسبه شد.یافته ها: نتایج نشان داد میزان سلول های فیبروبلاست چسبیده به ماده CEM (1.4±0.24)، (8.6±0.4)، (8.2±0.2) به ماده MTA (0.4±0.24)، (2.8±0.96)، (6.8±0.37) و به ماده Geriostore (0.6±0.2)، (0.4±0.2)، (0.2±0.2) به ترتیب در زمان های 24 و 48 ساعت و یک هفته بوده و در هر سه مقطع زمانی اختلاف معنی داری بین میانگین سلول های چسبیده به سه ماده مورد آزمایش وجود داشت (p<0.05).نتیجه گیری: بیشترین چسبندگی سلولی مربوط به ماده CEM در زمان 72 ساعت و کمترین میزان چسبندگی مربوط به ماده GeriStore در زمان یک هفته بود. میزان چسبندگی سلولی در طول زمان در CEM و MTA افزایش یافته و اما در Geristore کاهش یافت.

مقدمه: سازگاری نسجی مواد پانسمان یکی از مهم ترین خصوصیاتی از مواد دندانی است که باید مورد مطالعه قرار گیرد. از جمله پرمصرف ترین داروهای پانسمان هیدروکسید کلسیم می باشد. هدف از این مطالعه ارزیابی سمیت سلولی داروی کلشی سین و مقایسه آن با داروی هیدروکسید کلسیم بود.مواد و روش ها: در این مطالعه تجربی- آزمایشگاهی، از داروی کلشی سین و هیدروکسید کلسیم غلظت های 10، 5 و 2.5 میلی گرم بر میلی لیتری تهیه شد. سلول های فیبروبلاست رده C165 در محیط کشت قرار گرفت و پس از انکوبه شدن، غلظت های تهیه شده از مواد به محیط کشت اضافه شد. بعد از گذشت زمان های 24 ساعت و 72 ساعت و 7 روز، نمک تترازولیوم به سلول ها افزوده شد و کمیت فورمازان حاصله به روش اسپکتروفوتومتری در دستگاه الیزا اندازه گیری شد. برای ارزیابی کشندگی این دو ماده و پس از اتمام تیمار دارویی، سلول ها توسط محلول تریپان بلو 0.4 درصد رنگ آمیزی شده و سلول های زنده در زیر میکروسکوپ نوری شمارش شدند. در این مطالعه برای آنالیز داده ها از آزمون Kruskal-Wallis و Mann-Withney و T-TEST استفاده شد.یافته ها: گروه کنترل بدون اضافه نمودن هیچ غلظتی از مواد دارای بیش ترین میزان جذب نوری بود. میزان جذب نوری در همه غلظت ها در ماده هیدروکسید کلسیم در هر سه زمان تعیین شده بالاتر از کلشی سین بود (p value<0.05). هم چنین رنگ آمیزی تریپان بلو نشان داد که میانگین کشته شدن سلول های فیبروبلاست برای کلشی سین با اختلاف معنی داری بیش تر از کلسیم هیدروکساید بود (p value<0.001).نتیجه گیری: طبق نتایج مطالعه حاضر، میزان سمیت سلولی هر دو ماده از گروه کنترل بالاتر و در مورد ماده کلشی سین هم بیش تر از هیدروکسید کلسیم است. در نتیجه این طور به نظر می رسد که ماده هیدروکسید کلسیم هم چنان به عنوان مطلوب ترین انتخاب برای پانسمان داخل کانال در بین جلسات درمانی درمان ریشه مورد استفاده است.

زمینه و اهداف: سلولهای فیبروبلاست پریودنتال لیگامنت PDLF (periodontal ligament fibroblast) دارای نقش کلیدی در روند رژنراسیون پریودنشیوم می باشند، به علاوه مطالعات نشان می دهد که دی فنیل هیدانتویین (فنی تویین) باعث افزایش رشد سلولهای فیبروبلاست لثه- ای می گردد. چنانچه این تاثیر بر روی سلولهای فیبروبلاست PDL (periodontal ligament) نیز وجود داشته باشد، ممکن است بتوان از آن جهت رژنراسیون بافت های پریودنتال استفاده کرد. بر این اساس، هدف از این مطالعه مقایسه تاثیر فنی توئین بر میزان رشد سلولهای فیبروبلاست لثه و PDL در محیط کشت سلولی می باشد.مواد و روش ها: 10 عدد موش از نژاد Wistar Rat انتخاب شده و نمونه مربوط به لثه از ناحیه بین دندانهای ثنایایی بالا و نمونه مربوط به PDL از ثلث میانی ریشه دندانهای ثنایایی پایین بدست آمد. پس از انتقال نمونه ها به محیط کشت مناسب جهت کشت فیبروبلاستهای PDL و لثه- ای، هر کدام از نمونه ها به دو گروه تست و کنترل تقسیم گردیدند. در نمونه های گروه تست، فنی تویین به غلظت 20mg/ml که در هیدروکسید سدیم حل شده بود افزوده شد. بعد از 48 ساعت پرولیفراسیون سلولهای فیبروبلاست توسط کیت پرولیفراسیون سلولی WST-1 بروش الیزا مورد سنجش قرار گرفت. میزان پرولیفراسیون سلولهای فیبروبلاست لثه ای و PDL، در دو گروه تست و کنترل توسط آنالیز Independent-sample T-test مورد تحلیل آماری قرار گرفت.یافته ها: تاثیر فنی تویین بر میزان تکثیر سلولهای فیبروبلاست لثه ای و سلولهای فیبروبلاست PDL معنی دار می باشد. همچنین میزان تکثیر سلولهای PDL در گروه تست نسبت به سلولهای لثه ای در گروه تست تفاوت معنی داری داشته (p<0.001) و در مورد سلولهای PDL بیشتر است.نتیجه گیری: در این مطالعه مشخص گردید که فنی تویین در محیط invitro نیز همانند invivo قادر به افزایش پرولیفراسیون سلولهای فیبروبلاست لثه ای بوده و این اثر فنی تویین روی سلولهای فیبروبلاست PDL نیز وجود دارد.

مقدمه: از مهم ترین ویژگی سیلرهای درمان ریشه، خاصیت زیست سازگاری آن ها می باشد. هدف از انجام این مطالعه، بررسی میزان سمیت سلولی سیلرهایADSEAL ، tgsealer، AH 26 و MTA Fillapex به صورت آزمایشگاهی بر روی سلول های فیبروبلاست لثه ای انسانی بود.مواد و روش ها: در این مطالعه تجربی آزمایشگاهی سیلرها در دو حالت تازه تهیه شده و سفت شده مورد بررسی قرار گرفتند. جهت بررسی سمیت سلولی، هر کدام از نمونه ها به صورت جداگانه در(Sigma-aldrich USA) RPMI-1640 ، عصاره گیری شدند. عصاره های حاصله 1، 3 و 7 روز در تماس با سلول های فیبروبلاست رده C165 در محیط کشت قرار گرفتند. سپس میزان سمیت سلولی به روش رنگ سنجی MTT-3 (4, 5- Dimethylthiazol-2-Yl) (2, 5-Diphenyltetrazolium Bromide) و بر اساس میزان جذب نوری ارزیابی شد. برای آنالیز داده ها از آزمون آماری آنالیز واریانس چند طرفه و نرم افزار SPSS نسخه 11.5 استفاده گردید (0.05=a).یافته ها: در این مطالعه همه سیلرها دارای سمیت سلولی بودند. با توجه به آزمون آماری، اختلاف معنی داری بین میزان سمیت سلولی سیلرهایAH 26 p value=0.028) ) در حالت تازه تهیه شده و سفت شده وجود داشت ولی در مورد سیلرهای(p value=0.910) ADSEAL ، (p value=0.952) MTA Fillapex وp value=0.566) tgsealer ) بین این دو حالت اختلاف معنی داری وجود نداشت. هم چنین با توجه به میانگین کلیه داده های به دست آمده از هر سیلر، کم ترین سمیت سلولی را MTA Fillapex (0.78) و بیش ترین سمیت سلولی را 0.60) ADSEAL) نشان داد.نتیجه گیری: با توجه به محدودیت های این مطالعه، از بین سیلرهای مورد بررسی، سیلرهای MTA Fillapex و ADSEAL به ترتیب دارای کم ترین و بیش ترین میزان سمیت سلولی رتبه بندی شدند.